De ‘Immanuël’ van alledag

Terwijl ik behoorlijk gefrustreerd met grote stappen wegbeen -Jezra op mijn heup, mijn kin omhoog- en de deur perongelijk te hard dicht laat knallen, vraag ik het me weer af: is dit het alledaagse waarin Jezus wil ‘zijn’? Waarin Hij Zijn kracht wil laten manifesteren? Waarin Hij Immanuël is?
Zojuist heb ik de twee oude van dagen uit de Licht-keuken weg gebonjourd met de opdracht om voor zichzelf een kopje warme koffie in te schenken en het zichzelf gemakkelijk te maken in een stoel – een aardig eindje bij mij vandaan- met de boodschap: Kijk uit, ik ben een beetje chagerijnig.

Het was zo, ik had gepland dat ik precies genoeg tijd had om nog te lezen en te bidden voor ik naar het lichthuis zou gaan om voor te bereiden voor de brunch. Jacob nam de boys alvast mee en ik gaf Jezra’s knuffels mee, in de veronderstelling dat de boodschap dat duidelijk is dattie zodra hij in ’t LIchthuis is naar bed mag voor z’n slaapje.
Thuis gelezen over gebroken worden om uit te delen. Jezus gebroken. Ik gebroken.
Gebroken worden. Dat is iets wat sinds we hier in Breda wonen gebeurd. Keer op keer gebroken worden. Dwars door de midden. En nog eens KRAK en nog eens Krak.. Ja Heer, breek me maar! Echt waar. Ik wil Uw overvloed ervaren. U mag mij uitdelen.

Met mijn protesterende kind op m’n arm bij het bedje, probeer ik zijn slaapliedje te zingen. Over Jezus. Frustratie en Jezus, controle en nemen zoals het komt… het botert niet, het kan niet samen gaan. Is dit gebroken worden Heer? Bent u hier in deze -uit de aarde- aardse situatie? Hier in het leven van een mama in de knoop?

Ik weet dat het zo is. Maar het is zo alledaags, zo aards. In mijn normale rommelige leven. Immanuël. Juist daar…

 

Afbeeldingsresultaat voor scherven

 

 

 

31 oktober: halloween… ehh hervormingsdag

‘Het is bijna 31 oktober, we weten waarschijnlijk allemaal wat er dan aan de hand is’ zo begint de voorganger zijn preek. Ik word blij! Herkenning boven de rivieren over halloween en al het gegriezel had ik niet verwacht.
Hier kan het je niet ontgaan dat de oude traditie van Allerzielen voortleeft, en alle ‘versieringen’ zijn voor Judah heel indrukwekkend. Kon ik hem vorig jaar nog al pratend naar de andere kant van de straat laten kijken naar zogenaamde prachtige taferelen i.p.v. naar een spook-huis, nu zittie er midden in. Zijn buurvriendinnetje houdt een heus halloween partijtje met spoken, vleermuizen, oogballen in een potje (de meest interessante voor onze oudste) en uitgeholde pompoenen met griezelige een-tand grimassen. En de griezel-kinderboekenweek op school is hem ook niet ontgaan.

De voorganger vervolgt: “…we herdenken wat Luther 500 jaar deed….” meer hoor ik even niet. Het is alsof ik mijn hoofd ergens in Breda moet gaan halen terwijl de rest hier in de kerk z’n best doet zich 1) niet te schamen, m’n opa zou es moeten weten… 2) niet boos te worden over àààl die christenen die niet weten wat de rest van de Nederlanders doen op de 31e. Ik overdrijf. Maar ik zeg je eerlijk het is soms een hele klus om je zelf verenigd te blijven voelen met christelijke christenen. Mijn schoonmoeder vroeg me laatst of ik me soms eenzaam voel hier in Breda. Op dit moment vooral hier in dan. Je met je gezin en je hele hebben en houwen in zo’n andere leefwereld begeven met alle keuzes, situaties etc die daarbij komen kijken. Het lijkt soms alsof er een kloofje ontstaat tussen wat eerst zo veilig voelde en wat nu mijn thuis is.

Wij hebben goede engelen gemaakt. Ze hangen aan het plafond. De één is breed gespierd en heeft een zwaard, de ander heeft een fluit of accordeon (brabantser kan niet, is’t wel?) en dienende engelen… Samen met Judah psalm 91 gelezen uit de BGT, alsof het recht in z’n hartje gelegd wordt, hij kijkt blij, hij kijkt veilig…
Of hij wat engelen mee naar boven mag nemen voor in z’n slaapkamer. “Lieverd, de Heer is altijd bij je. Hij stuurt Zijn engelen als je ze nodig hebt”

Bij de Heer ben ik veilig, Hij is de allerhoogste God.
Ik zeg: U beschermt me, ik hoef niet bang te zijn (…)
Want de Heer stuurt Zijn engelen,
zij zullen je altijd beschermen, waar je ook bent. (Psalm 91)

op missie in Breda