Tagarchief: dorst

Maria

Verlangend naar een glimp van Hem, naar een woord van Hem, naar een aanraking van Hem, een ontmoeting met Hem…
… zoek ik mijn heil net over de grens in het Belgische Meersel-Dreef. De Maria tuin tegenover de kerk is aardig groot park met wandelpaden langs bomen, beekjes en beelden.
De rij auto waartussen ik de mijne zet, verraad dat er iets gaande is. De sereniteit en rust die ik hoopte te vinden wordt verstoord door een versterkte stem van een priester die een grote groep mensen voorgaat in een mis, voor de Maria grot.
Tussen het Latijn en gezang van mensen die misintenties hebben aangevraagd, klampt mijn dorstige ziel zich vast aan de herkenning en de warmte van ‘in de Naam van de Vader, in de Naam van de Zoon, in de Naam van de Heilige Geest’, waarop geantwoord wordt met een gezang. Ik loop zo ver mogelijk weg van het geluid en zoek een plekje… ik ben niet goed in lopend bidden, mediteren of lezen… helemaal niet hier, zo blijkt…

In deze tuin kan ik ‘Hem’ zien, tegen ‘Hem’ praten, ‘Hem’ aanraken…. maar ik vind Hem niet in de uitgemergelde witte ‘Christussen’ hier ten overvloede present.
Ik zoek mijn Jezus maar zie Hem niet als een breekbaar, skeletachtige man met een té vrouwelijk gezicht.
Uiteindelijk vind ik een bankje tegenover een beeld waar niemand langs loopt. Zou het toevallig zijn? Boven deze heilige vrouw staat: ‘Draag uw kruis en het kruis zal u dragen’. Ik probeer Hem te horen in die woorden, maar vind de connectie niet.

Soms helpt een omgeving als deze mij wel, vind het ook wat veiliger voelen dan alleen in het bos te wandelen, te zitten, want wandelen werkt niet…  of denk ik dat het niet werkt. Vinden mijn protestante wortels pas water in concentratie en een boek? Denk ik dat dat mijn dorst lest, of wil Jezus mij ontmoeten op Zijn manier zonder concrete woorden en letters? Maar mij omgeven met Zijn aanwezigheid. Hoe dan ook… wat ik dan wel heb met een Maria is dat zij aan de voeten van Jezus zat.

Afbeeldingsresultaat voor draag uw kruis en het kruis zal u dragen meersel dreef

Over luizenmoeder, harde grond en dorst

Ik zei het gister nog: wàt geniet ik van ons werk. De mensen, de mooiheid van mensen, hun karakter, ziel, liefde.

Als ik soms nog denk dat ik hier vooral kwam om te geven (zelfs het Mooiste Cadeau) , al snel krijg ik vooral zoveel: eerlijkheid in vriendschappen waar heel wat christenen hun vingers doorgaans niet aan willen branden, openheid en nieuwheid als het gaat om ideeen over of ervaringen met God die zo vaak veel dichter bij de de écht Jezus liggen als die van mij. De moeite die gedaan wordt om iets speciaals voor mij te maken of uit te kiezen. De zorgvuldigheid maar o zo persoonlijke feedback die ik krijg wanneer vriendin vind dat ik te snel ja heb gezegd op iets wat eigenlijk teveel is (ja maar, ik moet toch dienen).

Specifieker, ik hou van Nederlanders, ik hou van mijn generatie.. zo open.
Volgens mij is er geen generatie zó open geweest voor Messias. Ja, het klopt wel, open voor alles, maar ook wagenwijd open voor Hem. Zo dorstig, monden wagenwijd open om zich te kunnen laven aan het levend water dat hun dorst zal lessen. Meer, méér water. Blijven drinken…
Neem nou de wijdvermaarde serie Luizenmoeder. Van links en rechts  en van boven (de rivieren) en onder commentaar. Maar kíjk, KIJK naar deze mensen. Het is de generatie van nu en straks. Zijn ze niet allemaal wagenwijd open? (Jij maakt nu toch ook een rondedansje! Dit is toch fantastisch! Al deze prachtig mooie mensen, creaties van een persoonlijke God. Niet van een engeltje op hun schouder wil contact, de Allerhoogste Himself)

Droge grond is hard. Ja… harde grond. Zeggen we vaak ‘harde grond voor het Evangelie’.
Droge grond is hard, droge grond is stoffig, droge grond krijgt scheuren. Hoe droger, hoe groter de scheuren, gapende wonden, wagenwijde monden voor… ja inderdaad. Voor water.

Elia was een mens als wij. Hij bad om regen (na immense droogte) en ‘de hemel gaf regen en de aarde bracht haar vrucht voort’ (Jak.5)

Onder ‘mij raak je niet’ of ‘ik tolereer alles’ of ‘ik ben de enige norm’… zitten harten met droge bodem, klaar voor regen uit de hemel.

Bid ik voor regen? Verwacht ik vrucht? Juist bij deze generatie.

Harde grond, je mag het van mij best zeggen. Maar bedenk dan wel: harde grond = dorstige grond en heeft alles te maken met wagenwijd open en heel, heel, heel veel dorst!

Giet je mee?

Afbeeldingsresultaat voor water on dry ground flower