Tagarchief: Immanuël

De ‘Immanuël’ van alledag

Terwijl ik behoorlijk gefrustreerd met grote stappen wegbeen -Jezra op mijn heup, mijn kin omhoog- en de deur perongelijk te hard dicht laat knallen, vraag ik het me weer af: is dit het alledaagse waarin Jezus wil ‘zijn’? Waarin Hij Zijn kracht wil laten manifesteren? Waarin Hij Immanuël is?
Zojuist heb ik de twee oude van dagen uit de Licht-keuken weg gebonjourd met de opdracht om voor zichzelf een kopje warme koffie in te schenken en het zichzelf gemakkelijk te maken in een stoel – een aardig eindje bij mij vandaan- met de boodschap: Kijk uit, ik ben een beetje chagerijnig.

Het was zo, ik had gepland dat ik precies genoeg tijd had om nog te lezen en te bidden voor ik naar het lichthuis zou gaan om voor te bereiden voor de brunch. Jacob nam de boys alvast mee en ik gaf Jezra’s knuffels mee, in de veronderstelling dat de boodschap dat duidelijk is dattie zodra hij in ’t LIchthuis is naar bed mag voor z’n slaapje.
Thuis gelezen over gebroken worden om uit te delen. Jezus gebroken. Ik gebroken.
Gebroken worden. Dat is iets wat sinds we hier in Breda wonen gebeurd. Keer op keer gebroken worden. Dwars door de midden. En nog eens KRAK en nog eens Krak.. Ja Heer, breek me maar! Echt waar. Ik wil Uw overvloed ervaren. U mag mij uitdelen.

Met mijn protesterende kind op m’n arm bij het bedje, probeer ik zijn slaapliedje te zingen. Over Jezus. Frustratie en Jezus, controle en nemen zoals het komt… het botert niet, het kan niet samen gaan. Is dit gebroken worden Heer? Bent u hier in deze -uit de aarde- aardse situatie? Hier in het leven van een mama in de knoop?

Ik weet dat het zo is. Maar het is zo alledaags, zo aards. In mijn normale rommelige leven. Immanuël. Juist daar…

 

Afbeeldingsresultaat voor scherven