Tagarchief: opvoeding

Stof zijt gij

Daar reed zowaar de paus door Breda, omringt door zijn getrouwe dienaren zong hij een …. ach laat ook maar.
Met carnaval is het wel weer even heel duidelijk. Breda is klaar met de kerk, klaar met het gezag dat zij jarenlang uitoefende.
Woensdag vertelde een oude Bredanaar hoe en waarom men het askruisje ging halen op aswoensdag en: “tja, wat moest je dan ookal weer tegen de priester zeggen, de tweede regel weet ik nog wel …. tot stof zult gij wederkeren.”

“Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren” zei ik de dag erna tegen een andere katoliek van ooit… “Ik hoop dan wel dat het zijde lappen zijn en geen grof katoen” antwoorde hij.
Ik ben bang dat de katoliek kerk hier in as ligt, de welopgevoede katolieke kindertjes van toen die voor schooltijd om 7:00 de kerkbanken inschoven voor de eerste mis, ging je er niet heen dan zwaaide er wat, weten niet wat al het geleerde betekend.

Carnaval is voorbij, de lege flesjes, blikje, confetti en kapotte berenpakken liggen langs de weg. In zak en as zit niemand, geen askruisjes meer, geen vastenstijd meer.

De gore grapjes, het gelal van een nep paus.
Het opzeggen van honderden kinderstemmetjes van het ‘Wees gegroet’ en het ‘Onze Vader’, het is verstomd.

Toch niet helemaal… mijn in dino-pak gekleede jongen, nog opgetogen van de verkleedpolonaise op school, zingt ‘Ina hazal joum’ (dit is de dag in Arabisch), zijn jongere broertje haakt enthousiast aan… Ik hoop, bid, geloof dat -hoewel arabisch- de inhoud voor hen levendig zal blijven en niet in rook op zal gaan.

 

 

De ‘Immanuël’ van alledag

Terwijl ik behoorlijk gefrustreerd met grote stappen wegbeen -Jezra op mijn heup, mijn kin omhoog- en de deur perongelijk te hard dicht laat knallen, vraag ik het me weer af: is dit het alledaagse waarin Jezus wil ‘zijn’? Waarin Hij Zijn kracht wil laten manifesteren? Waarin Hij Immanuël is?
Zojuist heb ik de twee oude van dagen uit de Licht-keuken weg gebonjourd met de opdracht om voor zichzelf een kopje warme koffie in te schenken en het zichzelf gemakkelijk te maken in een stoel – een aardig eindje bij mij vandaan- met de boodschap: Kijk uit, ik ben een beetje chagerijnig.

Het was zo, ik had gepland dat ik precies genoeg tijd had om nog te lezen en te bidden voor ik naar het lichthuis zou gaan om voor te bereiden voor de brunch. Jacob nam de boys alvast mee en ik gaf Jezra’s knuffels mee, in de veronderstelling dat de boodschap dat duidelijk is dattie zodra hij in ’t LIchthuis is naar bed mag voor z’n slaapje.
Thuis gelezen over gebroken worden om uit te delen. Jezus gebroken. Ik gebroken.
Gebroken worden. Dat is iets wat sinds we hier in Breda wonen gebeurd. Keer op keer gebroken worden. Dwars door de midden. En nog eens KRAK en nog eens Krak.. Ja Heer, breek me maar! Echt waar. Ik wil Uw overvloed ervaren. U mag mij uitdelen.

Met mijn protesterende kind op m’n arm bij het bedje, probeer ik zijn slaapliedje te zingen. Over Jezus. Frustratie en Jezus, controle en nemen zoals het komt… het botert niet, het kan niet samen gaan. Is dit gebroken worden Heer? Bent u hier in deze -uit de aarde- aardse situatie? Hier in het leven van een mama in de knoop?

Ik weet dat het zo is. Maar het is zo alledaags, zo aards. In mijn normale rommelige leven. Immanuël. Juist daar…

 

Afbeeldingsresultaat voor scherven

 

 

 

31 oktober: halloween… ehh hervormingsdag

‘Het is bijna 31 oktober, we weten waarschijnlijk allemaal wat er dan aan de hand is’ zo begint de voorganger zijn preek. Ik word blij! Herkenning boven de rivieren over halloween en al het gegriezel had ik niet verwacht.
Hier kan het je niet ontgaan dat de oude traditie van Allerzielen voortleeft, en alle ‘versieringen’ zijn voor Judah heel indrukwekkend. Kon ik hem vorig jaar nog al pratend naar de andere kant van de straat laten kijken naar zogenaamde prachtige taferelen i.p.v. naar een spook-huis, nu zittie er midden in. Zijn buurvriendinnetje houdt een heus halloween partijtje met spoken, vleermuizen, oogballen in een potje (de meest interessante voor onze oudste) en uitgeholde pompoenen met griezelige een-tand grimassen. En de griezel-kinderboekenweek op school is hem ook niet ontgaan.

De voorganger vervolgt: “…we herdenken wat Luther 500 jaar deed….” meer hoor ik even niet. Het is alsof ik mijn hoofd ergens in Breda moet gaan halen terwijl de rest hier in de kerk z’n best doet zich 1) niet te schamen, m’n opa zou es moeten weten… 2) niet boos te worden over àààl die christenen die niet weten wat de rest van de Nederlanders doen op de 31e. Ik overdrijf. Maar ik zeg je eerlijk het is soms een hele klus om je zelf verenigd te blijven voelen met christelijke christenen. Mijn schoonmoeder vroeg me laatst of ik me soms eenzaam voel hier in Breda. Op dit moment vooral hier in dan. Je met je gezin en je hele hebben en houwen in zo’n andere leefwereld begeven met alle keuzes, situaties etc die daarbij komen kijken. Het lijkt soms alsof er een kloofje ontstaat tussen wat eerst zo veilig voelde en wat nu mijn thuis is.

Wij hebben goede engelen gemaakt. Ze hangen aan het plafond. De één is breed gespierd en heeft een zwaard, de ander heeft een fluit of accordeon (brabantser kan niet, is’t wel?) en dienende engelen… Samen met Judah psalm 91 gelezen uit de BGT, alsof het recht in z’n hartje gelegd wordt, hij kijkt blij, hij kijkt veilig…
Of hij wat engelen mee naar boven mag nemen voor in z’n slaapkamer. “Lieverd, de Heer is altijd bij je. Hij stuurt Zijn engelen als je ze nodig hebt”

Bij de Heer ben ik veilig, Hij is de allerhoogste God.
Ik zeg: U beschermt me, ik hoef niet bang te zijn (…)
Want de Heer stuurt Zijn engelen,
zij zullen je altijd beschermen, waar je ook bent. (Psalm 91)